Pełny dostęp do zasobów serwisu
Niezarejestrowni goście mają pełny dostęp do zasobów serwisu. Mogą pisać komentarze, posty na forum, pobierać wszystkie zamieszczone w serwisie pliki i załączniki do wiadomości na forum. Zapraszamy!
Dlaczego tu jest reklama?
autor: Kalontas | napisano 16 kwietnia 2009 o 13:34
czytano 24291 razy | średnia ocen: 5.56

Hekate


W czasach gdy światem rządził jeszcze Kronos, na świecie pełno było Tytanów. Bardzo ważną rolę w ówczesnej hierarchii świata odgrywał między innymi Tytan Perses, bóg zniszczenia. Wszędzie gdzie się pojawiał, ciągnął za sobą śmierć i zniszczenie. Przez tą pasję nie mógł znaleźć sobie partnerki, aż poznał Tytankę pełniącą funkcję bogini mrocznych sztuk magicznych i patronki nekromancji, Asterię. Wspólne niszczycielskie i łamiące naturalny krąg życia pasje połączyły tą dwójkę bogów i poskutkowały wkrótce narodzinami bogini, którą miała odrażać potem wielu bogów, ale równie wielu jej się bało - boginią tą była właśnie Hekate, córka Persesa i Asterii.

Młoda Hekate starannie uczyła się od matki wszelkich jej tajemnych sztuk i magicznych rytuałów i zaklęć, które ta jej wpajała. Odnośnie tego, czy była tak samo zła jak matka, zdania są podzielone. Pierwotnie Grecy czcili ją jako opiekunkę ludzkości i strażniczkę praw, jednak z czasem jej czarna magia zmieniła ją niemal w piekielnego biesa i patronkę wszelkich złych wiedźm. W tym artykule przyjmijmy stanowisko pośrednie - była ogólnie strażniczką ludzkości, ale jednocześnie była też zimna i wyrachowana. Wówczas, w swojej młodości, zdobyła jej najbardziej definiującą cechę - swoje trzy twarze, lub trzy postacie. Jej ulubionym zwierzęciem był wielki, czarny pies, który na jej polecenie przenosił wieści lub strzegł jej ulubieńców.

Podczas Tytanomachii początkowo Hekate się nie wychylała, jednak któregoś razu Helios, bóg słońca, spotkał jej matkę, Asterię, osobiście w boju, wyzywając ją na magiczny pojedynek. Asteria wskrzeszała ciała poległych gigantów i jako pozbawione umysłu żywe trupy, rzucała ich na zwolenników Olimpijczyków. Helios byłby nie był w stanie sam pokonać Asterii, gdyby nie przybyła do niego Hekate i nie zaoferowała swojej pomocy. Czy zrobiła to z wyrachowania, czy z wewnętrznej dobroci, trudno powiedzieć. W każdym bądź razie, Hekate pomogła słońcu swoimi czarami i przyczyniła się do upadku swojej matki. Wkrótce też poległ jej ojciec, a Hekate pozostała do końca po stronie Olimpijczyków.

Bogini czarnej magii i bóg słońca paradoksalnie się zaprzyjaźnili. Według niektórych Ajetes był ich wspólnym synem, według innych był on synem jednej z nimf będącej żoną Heliosa i mężem Hekate. Według tej wersji, Hekate miała wydać na świat kilkoro dzieci, które zapisały się w historii, ale przede wszystkim słynną wiedźmę Medeę, która zapisała się w pamięci jako nieodrodna wnuczka swojej babci. Nie omieszkała nawet zamordować własnych dzieci, by tylko sprawić przykrość mężowi, a także poćwiartowała własnego brata, aby odwrócić uwagę ojca. Na starość, gdy Ajetes porał się z problemami wewnętrznymi w swoim królestwie, Hekate go opuściła i zaczęła szukać sobie odpowiedniejszych partnerów - głównie uczniów i uczennice, które oddały się jej mrocznej domenie. Z tego momentu w jej życiu znamy jeszcze jeden szczegół - wspólnie z Heliosem stworzyli czar "złego oka" - czarodziejskiego spojrzenia czarownic, które miało nosić złe uroki, a które było darem od samego Heliosa, nie tyle co od Hekate.

Tak jak spojrzenie na postać samej Hekate, zmieniało się też z czasem jej umiejscowienie. Początkowo, jako strażniczkę ludzkości, umiejscawiano ją na Olimpie, a jej "czarną magię" przedstawiano jako "zło konieczne". Z czasem jednak stała się nie tylko bóstwem ziemskim, ale wręcz chtonicznym mieszkańcem Podziemia i panią Cerbera, któremu wydawała rozkazy. Czasem wręcz znajdujemy wytłumaczenie jak się tam znalazła - otóż była przyjaciółką Persefony i pomogła Demeter odnaleźć jej córkę. Gdy już Persefona się znalazła jako żona Hadesa, Hekate powędrowała tam za nią.
Swojego słynnego czarnego psa (a raczej czarną sukę) zdobyła już w czasach wojny trojańskiej. Gdy po upadku Troi, królowa Hekabe chciała się ratować i skoczyła do morza, Hekate przemieniła ją w psa i uczyniła swoim zwierzęciem. Innego zwierzaka - czarnego kota - również zdobyła w podobny sposób. Otóż wiedźma Gale, służka Hekate, któregoś razu nie utrzymała sekretów bogini i jej ulubienie nagle przemieniło się w nienawiść, a ukochanka czarownica została przemieniona w kota i zmuszona do służby bogini na wieki.

Hekate była najczęściej kojarzona z czarną magią, lecz nie była to jej jedyna domena - kojarzono ją też z jedną z bogiń pomagającą odbierać porody, tą nadającą dzieciom ich tajemne "duchowe" imiona, a także opiekunkę wszelkich bram, przejść i rozstajów dróg, co tworzy pewne podobieństwo z rzymskim Janusem, ujawniając także fizyczne podobieństwo - gdyż Hekate przedstawiano o trzech twarzach, a Janusa o dwóch. Niektórzy rzymscy autorzy uznawali Hekate za siostrę, matkę, lub córkę Janusa. Jakiekolwiek by nie było jej pokrewieństwo z Janusem, jej współczesne skojarzenie ze złem jest jedynie wytworem kultury postmodernistycznej i w spektrum mitologii greckiej zdecydowanie nie powinna być jako taka postrzegana.
komentarze (3) | napisz komentarz
nie musisz się rejestrować!
Prace Heraklesa
© Archeos.pl | O serwisie | Kontakt |
Pliki Cookie
Używamy plików Cookie, aby ułatwiać korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych i reklamowych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Rozumiem