Pełny dostęp do zasobów serwisu
Niezarejestrowni goście mają pełny dostęp do zasobów serwisu. Mogą pisać komentarze, posty na forum, pobierać wszystkie zamieszczone w serwisie pliki i załączniki do wiadomości na forum. Zapraszamy!
Dlaczego tu jest reklama?
autor: Kalontas | napisano 14 maja 2009 o 22:40
czytano 13584 razy | średnia ocen: 5.43

Harpie

Starożytni Grecy lubili temat kobiet-ptaków niemal tak jak współcześni Japończycy temat kobiet-kotów. Objawiło się to w przeróżnych stworach, które łączyły cechy kobiety i ptaka, najczęściej drapieżnego i złowrogiego. Wnioskując z tego, pasja ta nie była po prostu dziwnymi upodobaniami estetycznymi, ale wręcz wyrazem greckiej mizoginii. Kobiety uważano za złe, nieczyste, drapieżne, zdradliwe. Takimi więc przedstawiano je w mitach i nadawano im cechy najbardziej zdradliwych - wg Greków - zwierząt, czyli ptaków. Obok Syren, kuszących uwodzicielek, były też bardziej brutalne i nieokiełznane Harpie, córki bożka morskiego Thaumasa i Okeanidy Elektry.

Gdy się narodziły, były tak samo piękne jak ich siostra, Iris. Miały też złote skrzydła, których pięknem się chełpiły. Później jednak wydarzyła się im straszna historia, podczas której obraziły bogów. W jaki sposób, dziś już nie wiadomo, choć można odtworzyć z trudem fragmenty tej historii. Popadły podobno w konflikt z trzema siostrami olimpijskimi, twierdząc że albo są piękniejsze, albo byłyby lepsze na ich miejscu. Za taką obelgę do najważniejszych bogiń, przemieniono je w potwory a Zeus wziął je za swoje osobiste niewolnice, które wysyłał do najtrudniejszych zadań. Inna możliwa wersja mówi, że była jeszcze czwarta Harpia, którą jednak zabili Tytani, przez co Harpie oszalały i zmieniły się w mściwe potwory, które ukarały winowajców, następnie służąc "wrogowi swojego wroga", czyli Zeusowi.
Harpie prześladują Fineusa

Powiązanie Harpii z Zeusem w czasach klasycznych było już dość mocne, do stopnia nazywania ich "psami Zeusa". Wiązało się to po części z symboliką samego Zeusa, którego jednym z głównych atrybutów był orzeł, a Harpie były właśnie pół-orłami. Jedna z najsłynniejszych historii z udziałem Harpii dotyczyła trackiego króla Fineusa. Posiadał on dar wieszczy i przepowiedział Herze z kim prześpi się Zeus, za co ten w zemście zesłał na niego Harpie. Gdy tylko Fineus chciał coś zjeść, Harpie porywały całe jedzenie, a to czego nie zjadły, zanieczyszczały swoimi odchodami. Czyniły tak aż do czasu, gdy do domeny Fineusa przybyli Argonauci i dwaj skrzydlaci Boreadzi, Kalais i Zetes. Zaczaili się oni na Harpie od strony słońca i gdy te przybyły, pogonili ich nad całą Grecją, aż dotarli razem do wysp zwanych odtąd Strofadami. Wówczas na drodze Boreadom stanęła siostra Harpii, Iris, która obiecała od siebie i Zeusa, że te już nie będą męczyć Fineusa. Zadowoleni Boreadzi odlecieli, a Harpie pozostały na wyspach, aż do czasu gdy odwiedził je tam inny heros.

Na Strofady zawitał Eneasz, syn Afrodyty, w drodze do poszukiwania nowego domu po ucieczce ze spalonej Troi. Gdy tylko on i jego towarzysze zabierali się do posiłku, Harpie przylatywały i robiły to samo co z Fineusem. W końcu heros zdołał odeprzeć skrzydlate potwory, jednak Kelajno zdołała jeszcze ich przekląć - że gdy dotrą do domu będą tak głodni, że jeść będą stoły. Motyw ten (jedzenie stołów) powtarza się w Eneidzie jeszcze kilkukrotnie, i ostatecznie spełnia się gdy Trojanie w Lacjum zmuszeni są jeść czerstwe pieczywo, co Askaniusz - syn Eneasza - kwituje, że "z głodu jedzą stoły".

Co do imion Harpii, trudno je ustalić, chociaż najbardziej spójna wersja głosi, że nosiły one imiona Aello, Kelajno (lub Podarge) i Okypete. Mimo, że - ogólnie rzecz biorąc - były skrzydlatymi potworami, miały też dzieci. W końcu, jak głosi stare przysłowie, każda potwora znajdzie swojego amatora. Harpia Podarge miała kontakty z Zefirem, bogiem zachodniego wiatru, a w wyniku tego związku narodziła się dwójka dzieci, a mianowicie Xanthos i Balios, dwa mówiące konie Achillesa. Natomiast Aello i Boreasz mieli się doczekać niejakich Xanthosa i Podarkesa. Mniejsza o potomstwo, jako boginie sztormów i wiatrów, należały do jednych z najgroźniejszych stworów. Wiązano je także z symboliką podróży do zaświatów, gdyż podobno męczyły po drodze dusze zstępujące do Tartaru. Kończąc już ten artykuł, podobnie jak w wypadku Syren, trudno ustalić ile miały z człowieka, a ile z ptaka - gdyż od autora do autora ta zawartość potwora (ptaka) w potworze (kobiecie) się zmieniała.
komentarze (2) | napisz komentarz
nie musisz się rejestrować!
Prace Heraklesa
© Archeos.pl | O serwisie | Kontakt |
Pliki Cookie
Używamy plików Cookie, aby ułatwiać korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych i reklamowych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Rozumiem