Pełny dostęp do zasobów serwisu
Niezarejestrowni goście mają pełny dostęp do zasobów serwisu. Mogą pisać komentarze, posty na forum, pobierać wszystkie zamieszczone w serwisie pliki i załączniki do wiadomości na forum. Zapraszamy!
Dlaczego tu jest reklama?
autor: Kalontas | napisano 20 czerwca 2009 o 22:43
czytano 15394 razy | średnia ocen: 5.32

Faunus

Zanim doszło do ekstensywnego kontaktu Rzymu z Grecją i subsekwentnej hellenizacji kultury i mitologii Rzymu, lokalne ludy pasterskie wyznawały tzw. di indigetes, czyli grupę bóstw kojarzonych głównie z uprawą roli, bądź z dzikimi lasami, z nielicznymi wyjątkami bóstw kosmologicznych. Jednym z takich bóstw dziczy był Faunus, satyro-podobny bożek, którego rodowód wywodził się od samego Saturna, w późniejszych czasach zrównanego z Kronosem. Ze względu na podobieństwo morfologiczne i rolę jako patrona dzikich lasów, zrównano go z czasem z Panem, co pociągło za sobą ustanowienie go synem Merkurego.

Ojcem Faunusa miał być niejaki Picus, syn Saturna i leśnej nimfy, a więc nieślubny potomek władcy Tytanów. Jednak w przeciwieństwie do pozostałej siódemki sławnych dzieci Saturna, Picus miał być spłodzony już po tym jak Jowisz uwolnił swojego ojca z Tartaru po tysiącach lat. Sam Picus ożenił się z lokalną leśną nimfą i spłodził z nią satyro-podobną istotę, która przeraziła rodziców swoim wyglądem. Porzucili dziecko w lesie i pozwolili, by wychowali go Satyrzy i Syleni, zwani potem przez Rzymian Faunami. Faunus wyrósł na dzikusa, który podobnie jak grecki Pan uganiał się całe życie za nimfami.
Rzymskie popiersie Fauna

Znalazł sobie jednak partnerkę w leśnej nimfie o imieniu Marica, która jako jedna z niewielu dała mu się uwieść (lub wręcz ją zgwałcił). Z łona Marici zrodził się Latinus, człowiek który po latach zebrał lokalne plemiona i założył naród Latynów. Syna Latinusa miał spotkać osobiście Eneasz podczas swojej wizyty w Lacjum. Tutaj widać, na ile Rzymianie nie znali jeszcze genetyki - Tytan i nimfa mieli syna pół-boga, który z drugą nimfą miał syna satyra, który z trzecią nimfa spłodził człowieka. Doprawdy kuriozalna jest ta "mitogenetyka", ale cóż się spodziewać po nieskomplikowanych wierzeniach ludów pastersko-zbierackich.

Na Awentynie Rzymianie zbudowali potem Faunusowi świątynię, w której oddawali mu cześć niczym herosowi, ale także jako - na wzór Pana - patrona lasów i puszczy. Inna słynna świątyna Faunusa znajdowała się w Tiburze, dzisiejszym Tivoli, gdzie lokalna Sybilla, jako kapłanka tego bożka, przepowiadała przyszłość na podstawie snów, które jej przysyłał jej boski praprodzek. Były to największe ośrodki jego kultu, gdyż poza tym czczono go głównie w drobnych leśnych kapliczkach, gdzie on i jego współbracia fauni mieli odbierać ofiarowane jadło i napoje.

Wraz z postępującą hellenizacją Rzymu, Faunusa zrównano z Panem, a więc uznano go za syna Merkurego i nadano mu koźle cechy, o których pisałem wcześniej. Satyrów nazwano Faunami i uznano ich za jego pomocników, w przeciwieństwie do ich tradycyjnej w Grecji roli jako towarzyszów Dionizosa-Bachusa. Z upływem czasu, rola tego ważnego dla pierwszych Rzymian boga zaczęła maleć na cześć bardziej ogólnoświatowych bogów Hellady, i tak do dziś pamięta się go dziś tylko jako orgiastycznego stworka z italskich lasów.
komentarze (0) | napisz komentarz
nie musisz się rejestrować!
Eneida
© Archeos.pl | O serwisie | Kontakt |
Pliki Cookie
Używamy plików Cookie, aby ułatwiać korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych i reklamowych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Rozumiem