Najbardziej do udoskonalenia armii perskiej przyczynił się Cyrus II Wielki z dynastii Achemenidów, stwórca imperium perskiego, w którego skład wchodziły nie tylko dawne ośrodki władzy, takie jak Bliski Wschód czy Egipt, ale rozciągało się ono także na Trację i Azję Mniejszą na zachodzie i północno-zachodnie Indie.
Prezentować włócznie! - czyli organizacja Cyrus zorganizował swoją armię, stosując system dziesiętny, przez co efekcie podział wyglądał następująco:
1000 żołnierzy – hazaraba
100 żołnierzy – satab
10 żołnierzy – dathab
Persowie z chęcią wykorzystywali obce wynalazki militarne, podobnie jak obcą taktykę i technikę. Wcielali także do własnej armii obcych żołnierzy. Co za tym idzie, im więcej podbojów, tym większa robiła się Perska armia.
Za Wielkiego Króla! - o gwardii królewskiej W swoich relacjach dotyczących wojen perskich Herodot wspomina najbardziej znaną z miriad, dywizję Wielkiego Króla, zwaną 10 000 Nieśmiertelnych (w języku perskim Amrtaka). Nazwa brała się stąd, że jeśli którykolwiek z żołnierzy tej elitarnej grupy zginął, był natychmiast zastępowany przez innego, uprzednio wybranego żołnierza. Jednym z podstawowych zadań Nieśmiertelnych było pełnienie funkcji straży przybocznej Wielkiego Króla, który nigdy nie pojawiał się na polu bitwy bez ich asysty.
Kandydaci do tego doborowego oddziału szkoleni byli między piątym a dwudziestym rokiem życia w zakresie jazdy konnej i we władaniu mieczem, lancą i łukiem. Przez następne cztery lata pełnili służbę w elitarnej miriadzie, podlegając służbie wojskowej do pięćdziesiątego roku życia.
Włócznicy, naprzód! - trochę taktyki Podstawowym systemem taktycznym stosowanym przez Persów było połączenie niezorganizowanej piechoty uzbrojonej w tarcze i włócznie z łucznikami (taktykę tą Persowie zaciągnęli od Asyryjczyków). Perscy włócznicy współdziałający z łucznikami pod nazwą sparabara.
Perska sparabara składał się włóczników i łuczników działających w jednej linii składającej się z dziewięciu żołnierzy lun ustawionych w tzw, dathamab, przy czym na dziewięciu łuczników przypadał jeden żołnierz wyposażony w tarczę. Perscy żołnierze uzbrojeni byli w tarcze, oraz w krótkie włócznie o długości 180 cm w celu lepszej ochrony rzędu dziewięciu łuczników stojących za ich plecami. Rozstawienie to pozwoliło na zmianę liczby łuczników względem liczby żołnierzy z tarczę, dzięki czemu możliwa była koncentracja wystrzeliwanych strzał. Perska piechota walcząca wręcz pozostawała niezorganizowana ze względu na to,że najczęściej składała się ze słabo wyszkolonych rekrutów o niskim morale niezdolnych do prowadzenia skomplikowanych manewrów wojskowych. Persowie korzystali także z rydwanów, ale w mniejszym stopniu od np. Asyryjczyków. Ich znaczenie w walce malało na rzecz sprawniejszych i tańszych łuczników orz lansjerów konnych.
Na koń! - jak to było z kawalerią Do czasu dojścia do władzy Cyrusa w skład armii perskiej wchodziła głownie piechota. Jednak Cyrus zauważył konieczność szkolenia kawalerii, gdyż chciał najechać Lidów, Medów i plemiona ze wschodniego Iranu, które wyposażone były w kawalerię. Zorganizował on i sfinansował pierwszą perską kawalerię, wykorzystując łupy i ziemię z poprzednich kampanii. Cyrus obdarował więc perskich arystokratów ziemią zwaną “równiną” i oczekiwał w zamian, że arystokracja będzie ponosiła koszty utrzymania kawalerii. Honorowy tytuł huvaka, czyli “krewny”, został nadany 15 000 perskim arystokratów. Cyrus nakazał także huvakom, aby ci wszędzie jeździli konno, a poruszanie się pieszo uznawane było za uwłaczające.
Pierwsza perska kawaleria była wzorowana na kawalerii sąsiednich Medów i Scytów, indoeuropejskich ludów umiejących znakomicie strzelać z łuku z grzbietu konia. Persowie nie mogąc dorównać umiejętnościom strzelniczym sąsiadujących z nimi nomadów, wyposażyli swoich kawalerzystów w lepsze pancerze. W wyniku tego dysponowali wspaniałą, ciężką kawalerią zwaną katafraktami.
Ominiemy bagna, idąc tą drogą... - garść logistykiW imperium perskim, którego obszar był połączony licznymi drogami, utrzymywano kontrolę militarną i komunikację z prowincjami leżącymi na peryferiach mocarstwa. Sieć dróg umożliwiała szybkie przemieszczanie się armii w dowolne miejsce imperium, w celu stłumienia rebelii lub nagłemu najazdowi. Szerokie, ubite drogi umożliwiały przejazd wieżom oblężniczym ciągniętym przez woły. System mostów ponad rzekami i innymi przeszkodami naturalnymi pomagały w przemieszczaniu się ludzi i strzelców bez większych problemów czy opóźnień. Najsłynniejsza droga nosiła nazwę Drogi Królewskiej, biegnącej od perskiej stolicy Persepolis do Sardes w zachodniej Anatolii, o długości 2500 km.
Przebycie jej korzystając z posterunków, umożliwiających wymianę koni, zajmowało ok. Piętnastu dni dni. Bez dróg trwała by ona trzy miesiące. Poza tym Persowie wykorzystywali podległe sobie ludy – Fenicjan, Egipcjan i jońskich Greków – jako wsparcie w operacjach lądowych. W czasie wojen perskich w 490, a następnie 480 roku p.n.e., podczas karnej ekspedycji przeciwko Grekom, niezbędne okazało się wsparcie z morza.
Autor
Wątek: Perska machina wojenna (Przeczytany 1774 razy)
Szybka odpowiedź
