Pełny dostęp do zasobów serwisu
Niezarejestrowni goście mają pełny dostęp do zasobów serwisu. Mogą pisać komentarze, posty na forum, pobierać wszystkie zamieszczone w serwisie pliki i załączniki do wiadomości na forum. Zapraszamy!
Dlaczego tu jest reklama?

Wyślij odpowiedź

Nazwa:
Email:
Temat:
Ikona wiadomości:

Weryfikacja:
Wpisz litery widoczne na obrazku
Posłuchaj liter / Prośba o inny obrazek

Wpisz litery widoczne na obrazku:
Napisz literami ile to jest trzy dodac szesc(napisz malymi literami bez polskich znakow):
Napisz literami ile to jest dwanascie odjac dziesiec (napisz malymi literami bez polskich znakow):
Jaka jest najdluzsza rzeka polski (napisz malymi literami bez polskich znakow):

Skróty: naciśnij alt+s aby wysłać wiadomość, alt+p aby ją podejrzeć


Podgląd wątku

Wysłany przez: tomek89
« dnia: 28.02.2018, 14:46:28 »

super artykuł.
Wysłany przez: blanczi1
« dnia: 02.06.2016, 16:09:33 »

ciekawe ciekawostki
Wysłany przez: KajSztof
« dnia: 18.08.2009, 23:45:35 »

W to nie wątpię. :)
Wysłany przez: Nangridh
« dnia: 18.08.2009, 22:54:26 »

Też liczyłem, że artykuł wyjdzie mi nieco dłuższy, napisałem to co znałem ;). Mam jednak nadzieję, że wiadomości zawarte w tym artykule zainteresują czytelnika i poszerzą jego wiedzę na ten temat.
Wysłany przez: KajSztof
« dnia: 18.08.2009, 15:28:43 »

Ciekawie opisane. Trochę krótko, ale te ważniejsze jednostki (sparabara, Nieśmiertelni i Pobratymcy) są, jednak mogłyby znaleźć się tu informacje o takich jednostkach jak takabara (również ważna) i więcej jednostek kawalerzystów, których u Persów nie brakowało.
Wysłany przez: Nangridh
« dnia: 18.08.2009, 14:43:02 »

 Najbardziej do udoskonalenia armii perskiej przyczynił się Cyrus II Wielki z dynastii Achemenidów, stwórca imperium perskiego, w którego skład wchodziły nie tylko dawne ośrodki władzy, takie jak Bliski Wschód czy Egipt, ale rozciągało się ono także  na Trację i Azję Mniejszą na zachodzie i północno-zachodnie Indie.

Prezentować włócznie! - czyli organizacja

 Cyrus zorganizował swoją armię, stosując system dziesiętny, przez co efekcie podział wyglądał następująco:

1000 żołnierzy – hazaraba
100 żołnierzy – satab
10 żołnierzy – dathab
obraz nr 1 ##
Persowie z chęcią wykorzystywali obce wynalazki militarne, podobnie jak obcą taktykę i technikę. Wcielali także do własnej armii obcych żołnierzy. Co za tym idzie, im więcej podbojów, tym większa robiła się Perska armia.

Za Wielkiego Króla! - o gwardii królewskiej

 W swoich relacjach dotyczących wojen perskich Herodot wspomina najbardziej znaną z miriad, dywizję Wielkiego Króla, zwaną 10 000 Nieśmiertelnych (w języku perskim Amrtaka). Nazwa brała się stąd, że jeśli którykolwiek z żołnierzy tej elitarnej grupy zginął, był natychmiast zastępowany przez innego, uprzednio wybranego żołnierza. Jednym z podstawowych zadań Nieśmiertelnych było pełnienie funkcji straży przybocznej Wielkiego Króla, który nigdy nie pojawiał się na polu bitwy bez ich asysty.

Kandydaci do tego doborowego oddziału szkoleni byli między piątym a dwudziestym rokiem życia w zakresie jazdy konnej i we władaniu mieczem, lancą i łukiem. Przez następne cztery lata pełnili służbę w elitarnej miriadzie, podlegając służbie wojskowej do pięćdziesiątego roku życia.

Włócznicy, naprzód! - trochę taktyki

 Podstawowym systemem taktycznym stosowanym przez Persów było połączenie niezorganizowanej piechoty uzbrojonej w tarcze i włócznie z łucznikami (taktykę tą Persowie zaciągnęli od Asyryjczyków). Perscy włócznicy współdziałający z łucznikami pod nazwą sparabara.
obraz nr 2 ##
Perska sparabara składał się włóczników i łuczników działających w jednej linii składającej się z dziewięciu żołnierzy lun ustawionych w tzw, dathamab, przy czym na dziewięciu  łuczników przypadał jeden żołnierz wyposażony w tarczę. Perscy żołnierze uzbrojeni byli w tarcze, oraz w krótkie włócznie o długości 180 cm w celu lepszej ochrony rzędu dziewięciu łuczników stojących za ich plecami. Rozstawienie to pozwoliło na zmianę liczby łuczników względem liczby żołnierzy z tarczę, dzięki czemu możliwa była koncentracja wystrzeliwanych strzał. Perska piechota walcząca wręcz pozostawała niezorganizowana ze względu na to,że najczęściej składała się ze słabo wyszkolonych rekrutów o niskim morale niezdolnych do prowadzenia skomplikowanych manewrów wojskowych. Persowie korzystali także z rydwanów, ale w mniejszym stopniu od np. Asyryjczyków. Ich znaczenie w walce malało na rzecz sprawniejszych i tańszych łuczników orz lansjerów konnych.
obraz nr 3 ##
Na koń! - jak to było z kawalerią

 Do czasu dojścia do władzy Cyrusa w skład armii perskiej wchodziła głownie piechota. Jednak Cyrus zauważył konieczność szkolenia kawalerii, gdyż chciał najechać Lidów, Medów i plemiona ze wschodniego Iranu, które wyposażone były w kawalerię. Zorganizował on i sfinansował pierwszą perską kawalerię, wykorzystując łupy i ziemię z poprzednich kampanii. Cyrus obdarował więc perskich arystokratów ziemią zwaną “równiną” i oczekiwał w zamian, że arystokracja będzie ponosiła koszty utrzymania kawalerii. Honorowy tytuł huvaka, czyli “krewny”, został nadany 15 000 perskim arystokratów. Cyrus nakazał także huvakom, aby ci wszędzie jeździli konno, a poruszanie się pieszo uznawane było za uwłaczające.

Pierwsza perska kawaleria była wzorowana na kawalerii sąsiednich Medów i Scytów, indoeuropejskich ludów umiejących znakomicie strzelać z łuku z grzbietu konia. Persowie nie mogąc dorównać umiejętnościom strzelniczym sąsiadujących z nimi nomadów, wyposażyli swoich kawalerzystów w lepsze pancerze. W wyniku tego dysponowali wspaniałą, ciężką kawalerią zwaną katafraktami.
obraz nr 4 ##

Ominiemy bagna, idąc tą drogą... - garść logistyki

W imperium perskim, którego obszar był połączony licznymi drogami, utrzymywano kontrolę militarną i komunikację z prowincjami leżącymi na peryferiach mocarstwa. Sieć dróg umożliwiała szybkie przemieszczanie się armii w dowolne miejsce imperium, w celu stłumienia rebelii lub nagłemu najazdowi. Szerokie, ubite drogi umożliwiały przejazd wieżom oblężniczym ciągniętym przez woły. System mostów ponad rzekami i innymi przeszkodami naturalnymi pomagały w przemieszczaniu się ludzi i strzelców bez większych problemów czy opóźnień. Najsłynniejsza droga nosiła nazwę Drogi Królewskiej, biegnącej od perskiej stolicy Persepolis do Sardes w zachodniej Anatolii, o długości 2500 km.
obraz nr 5 ##
Przebycie jej korzystając z posterunków, umożliwiających wymianę koni, zajmowało ok. Piętnastu dni dni. Bez dróg trwała by ona trzy miesiące. Poza tym Persowie wykorzystywali podległe sobie ludy – Fenicjan, Egipcjan i jońskich Greków – jako wsparcie w operacjach lądowych. W czasie wojen perskich w 490, a następnie 480 roku p.n.e., podczas karnej ekspedycji przeciwko Grekom, niezbędne okazało się wsparcie z morza.
Pliki Cookie
Używamy plików Cookie, aby ułatwiać korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych i reklamowych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Rozumiem